In de 14de week van de zwangerschap gingen we voor een echo naar het ziekenhuis alles zag er goed uit en er werd ons een prettige zwangerschap toegewenst.
Toen we met 16 weken voor controle naar de verloskundige gingen kregen we te horen dat bij de echo geconstateerd was dat de baby een nekvochtgehalte van 3,3 millimeter had. Daarna vertelde de verloskundige ons dat dit 15% kans op aangeboren afwijkingen gaf. We schrokken enorm en we waren kwaad dat ze dat op het ziekenhuis niet direkt verteld hadden. We spraken een datum voor een vruchtwaterpunctie af om de onzekerheid bij ons weg te nemen. Na een weekend van denken en praten met elkaar zagen we toch van de vruchtwaterpunctie af omdat we geen risico's wilden nemen en we abortus niet als optie zagen. Dit was best een moeilijke beslissing maar achteraf gezien van uit onze beleving wel de goede. Als we geweten hadden dat Aimée geboren zou worden met het syndroom van Down hadden we ons de ergste dingen voorgesteld terwijl je, je er eigenlijk geen voorstelling van kunt maken en dan leef je al die maanden met een angst voor wat er komen gaat. En dat deden we nu natuurlijk ook wel maar we hielden onszelf toch steeds voor dat er 85% kans was dat er niets aan onze baby mankeerde.In de 18de week gingen we weer een echo maken, ons kindje werd van top tot teen bekeken en er kon niets vreemds aan ontdekt worden ook het nekvocht was verdwenen en de echografiste stelde ons gerust, waarschijnlijk was er niets aan de hand. Vanaf dat moment heb ik best weer genoten van de zwangerschap tot ik ongeveer 30 weken zwanger was, toen dacht ik vaak aan het feit dat ze niet op een echo konden zien of ons kindje het syndroom van Down had.

In de 37ste week van de zwangerschap werd ik opgenomen in het ziekenhuis vanwege hoge bloeddruk en een slecht functionerende placenta en navelstreng. Dat was erg beangstigend, er werd dagelijks tweemaal een ctg van het hartje gemaakt en het kwam meerdere malen voor dat de hartslag van de baby wegviel. Dus naar een aantal dagen had ik geen rust meer en vond de gynaecoloog het risico dat er iets mis zou gaan te groot worden dus werd in de 38ste week de bevalling opgewekt. Na een razendsnelle bevalling werd ons dametje geboren, ze was heel klein nog geen vijf pond en toen ik voor het eerst naar haar keek vond ik haar oogjes direct een beetje vreemd. Aimée reageerde goed maar toch werd er naar enkele minuten een kinderarts bijgehaald. Ik denk dat de verloskundige toen ook al iets vermoedde. De kinderarts onderzocht haar en zei toen dat ze iets dacht te zien aan Aimée maar het niet zeker durfde te zeggen dus ze haalde er nog een kinderarts bij. Ik vroeg toen zelf of ze dacht dat Aimée Down syndroom had en dat bevestigde ze. De andere kinderarts vond het ook moeilijk hij zei wat kenmerken wel aan haar te zien en sommige ook helemaal niet dus werd er de volgende dag bloed bij haar afgenomen voor onderzoek om zekerheid te krijgen. Ik heb vanaf haar geboorte geen moment getwijfeld ik zag het direct aan haar oogjes en later aan de trekjes in haar gezicht. Daar was ik heel blij om want dan kun je direct aan het idee wennen zonder toch nog hoop te hebben dat het niet zo is.

Aimée's Geboortekaartje opklikken